La sorpresa...

Ligt al vast van rond november...
Mams wist van niets...
In tegenstelling tot Stefaan en ik...

Maar 14 - 15 - 16 april is mams afgekomen naar Venezie, waar ik haar heb opgewacht!
Jammer genoeg kon ik alleen maar de maandag blijven, maar ik heb genoten van de tijd dat we samen hebben kunnen doorbrengen!

Dat er nog veel verrassingen mogen komen, zou ik zeggen :-)

Ik ben samen met Maurizio de zondagmiddag toegekomen in Venezie. Het hotel lag in Venezie-Mestre. Eerst geinstalleerd en dan Venizia eiland gaan verkennen. Alle kleine steegjes bezocht waar we bijna geen toeristen tegenkwamen. Alles heel rustig, maar wel veel trappen te beklimmen.
's Avonds teruggekeerd naar Mestre en daar een lekker avondmaal van vis gegeten.

De volgende ochtend is mams dan toegekomen in mijn nieuw landje.
Ik stond op de grote witte brug, aan het treinstation. Na het missen van de brug, zag ik mams in de verte al afkomen!

Samen met Stefaan en mams de toeristischere plekjes bezocht. San Marcoplein met alle duiven, daarna ook nog een eiland bezocht waar ze alles in glas maken.

Een dag zoals deze doet me altijd deugd!

lang lang geleden

Hehe, effe geleden dat ik nog es iets geschreven heb.
Om eerlijk te zijn, de laatste tijd is het nogal druk geweest.

Ik ben op zoek naar een ander huisje. Mijn huisje is véél te klein om er te blijven. De periode om te beginnen, viel wel mee, maar nu ik al iets meer gesetteld ben, kan ik wel iets gebruiken met bijvoorbeeld een deftig venster. Ook een beetje meer privacy kan ik wel gebruiken. Marzio is toch nog altijd van een gans andere leeftijd. Omdat ik zonder agentschap wil vinden, is het toch wel effe zoeken. Hier in Firenze zit het vol van angenschappen. Maar ze vragen telkens teveel huur en dan moet je ook het bedrag van één maand nog es uitbetalen aan hen. Dat wil zeggen, als het huis bijvoorbeeld €400 is; betaal je €400 voor maand 1 + €800 als waarborg + €400 voor agentschap.
Er zijn er wel die zonder agenschap werken, maar het is gewoon een beetje zoeken. Met een beetje geduld vind ik wel iets voor me! Ik zou willen intrekken vanaf juni...

Dan heb ik 7-8-9 april een proefperiode gedaan in een bejaardentehuis als assistente.
En nu heb ik een contract ondertekend om er te werken. Als soort van interim, voor hoe lang weten we nog niet...Ik werk 38 uur, met vroegen (7:00 - 13:00) en laten (13:00 - 20:00).

Gelukkige verjaardag! Aan Paps, Julie, Stijn, Eva en mamsie!

Firenze, de volgende dagen

Juist dié week, was het een culturele week, alle musea met gratis ingang. Ervan profiteren dus! Een beetje Firenze opsnuiven...

Firenze

Maurizio had na het terugkeren van Napoli nog 4 dagen verlof. We hebben de gelegenheid genomen om eens de toerist uit te hangen in het centrum. Alle bekendste plaatsen hebben we gedaan. In volgorde;
- Ponte Vecchio (oude brug)
- Juweliers
- Ijsje hoort er natuurlijk ook bij
- Duomo met de koesten (soort kathedraal)

Napoli !!!!

Een paar foto's van Napoli. Hier in Possilipo krijg je een zicht over de ganse stad.

Met onze privé-gids Mauri natuurlijk

















Hier is ongeveer het moment waar ze probeerden het fototoestel te nemen.
Met Kimtje en Evelien. Evelien heb ik 'indertijd' nog leren kennen op spes-ski. Ook mams moet haar kennen. Ze heeft nog een zus Emelie, als ik mij niet vergis, de namen blijven me nog steeds moeilijk. En achter de skiweek zijn ze nog es bij ons thuis geweest, en ze wonen in Snellegem.
Het was een beetje windering daar. Kun je het merken?

Het zicht vanop mijn (toekomstige) job.













Deze lieve duif kwam op een middag gewoon de keuken binnen gevlogen. Nu komt hij iedere dag op bezoek, tot aan het balkon welteverstaan












De georganiseerde wasspelden...










Maurizio die me wil leren bonen eten.
Ik zou zeggen: goed geprobeerd, maar niet geslaagd.
Hij heeft ook een film gemaakt van het moment wanneer ik ervan proef. Hih, is alsof een slechte reclame, waarin ik probeer te doen alsof ik het lust, tot het moment het me te veel wordt, hihi.
Poverino, ie heeft zo hard z'n best gedaan...

praktische zaken van het leven

Weet je, telkens als ik de was ophang, moet ik denken aan Gerda. Vraag me niet waarom, maar ik zorg er telkens voor dat de kleuren van de wasspelden overeen komen, hih. En als ik op het einde niet goed uitkom, dan begin ik als het ware opnieuw.

Mijn stofzuigertje heb ik ook al goed kunnen gebruiken. Hier in Italia is er immense veel stof. Elke dag moet ik ergens wel iéts doen. Misschien komt dit wel doordat de ramen en deuren hier veel meer open staan, of door de sort vloer, maar stof is er zeker en vast!
Raar maar waar, maar ze hebben hier een gans andere methode van kuisen.
Eerst en vooral, stofzuiger gebruiken ze hier niet echt. Meer gewoon de borstel.
Om dan te dweilen, gebruiken ze allemaal zo’n zwabber, en dat is het! Achteraf met de trekker? Ik denk dat dat word zelf niet bestaat in het Italiaans. Daarna droogdweilen? Als het weer wat tegenvalt, wordt deze methode wel toegepast. Maar een goed absorberende dweil, zoals wij dat kennen, bestaat hier niet. De dweilen hier, zijn als soort van handdoeken. Na één maal heen en weer getrokken te hebben, is die doorweekt, en moeilijk om helemaal droog te wringen. Om dan verder droog te dweilen, blijven er natuurlijk natte strepen over. Gelukkig is de lente hier stilletjes aan, op aan het komen, en heb je zelf de tijd niet om droog te dweilen want er is niets meer om te drogen. Hih.

Mijn fiets is een heel ander verhaal! Ik heb één rem doorgetrokken, en mijn achterrem die is supersteeg. Ik moet al van 100m op voorhand anticiperen en mijn rem al proberen aan te spannen. Mijn rechterhand en –vingers doen echt pijn! Eens ik dan eindelijk die rem een beetje heb kunnen aanspannen, remt de fiets dan natuurlijk maar minimaal. Als ik niet gauw kijk om de remmen te herstellen, slijt ik al mijn schoenen (die ik dus voorlopig gebruik als ‘menselijke rem’). Ook mijn achterband staat een beetje plat, maar klagen doen we niet hoor!

Niet alleen de manier waarop ze hier eten, maar ook wat ze hier eten is verschillend met de Belgische gewoontes. Eerst en vooral, wordt hier dus een stuk brood gebruikt in plaats van een mes. Maar ze eten hier ook heel andere groentes. Groenten die wij ook wel kennen, maar zelden eten. Ik ben niet zeker van de Nederlandsstalige benamingen, (daarom leg ik ook effe uit hoe het eruit ziet) maar ze eten hier onder andere veel Artisjok (gelijk een groene bloem) en venkel. (een witte bol, gelijk een grote ajuin, maar aan de top met stengels). De artisjok is een heel peuzelwerk, de venkel wordt veel in de salades gebruikt. En nog een vraagje, doen wij dat normaal ook; zout op de salade?

Mmm, vandaag spaghetti gegeten met een saus van mosselen, tomaten en peperoncino!!! Aanrader!

Napoli

Van vrijdagnacht tot woensdagnamiddag in Napoli gezeten.
De stad verkend, de zee gezien, en natuurlijk veel gegeten.
Op Pasen een werkelijke maaltijd van een Italiaanse mamma gegeten. Met aperitiefjes, voorgerecht, primo, secondo, terzo en nog een dolce. Primo bestond bijvoorbeeld uit zelfgemaakte ravaioli. Die avond helemaal zelf bereid, ongelooflijk!

In de namiddag, na het eten, rond een uur of 16:00 naar het centrum getrokken om Kim op te zoeken. Hij die op Erasmus in Salerno zit. Plezant om nog es tegen een Belg te praten, en die ik dan nog eens ken! Echt content om hem terug te zien!

Pasquetta ben ik op restaurant geweest met een paar vrienden. Nòg eens zoveel gegeten. Ongelooflijk!!

Dinsdagavond samen met Gigi, zijn vriendin en Maurizio vis en een echte Napolitaanse pizza gegeten.

Van vuilnis heb ik niet teveel gemerkt. Toch niet zoals ze het op het nieuws zeggen en tonen. De containers zitten tamelijk vol, maar het is niet dat het tot op het midden van de straat ligt.

Qua gevaar heb ik wel iets op te merken...
We waren dus met vier in het centrum: Kim, een vriendin, Maurizio en ik. We waren bezig met foto's trekken langs het strand. Een beetje verder stonden 3 gasten te praten met 2 gasten op scooter. Op een gegeven moment verdwijnen de 2 scooters en komen die 3 gasten naar ons toe. In 'traag Italiaans' stellen ze ons voor om een foto te trekken van ons, en wij dan van hen.
Maurizio zegt: "ok" en néémt het toestel uit hun handen om een foto te nemen. Het toestel was een oud toestel zonder bijzonder merk en de batterij was plat. Maurizio geeft het toestel terug, en die type reikt zijn hand uit en zegt: "nu neem ik ene van jullie". Maurizio zegt dat het niet nodig is en stop toestel in zijn jaszak. De type blijft aandringen en Maurizio begint in het Napolitaans te zeggen dat het niet nodig is, dat hij zelf de foto wel kan trekken. Toen zijn die 3 vertrokken en de 2 scooters kwamen terug.
Ze gingen dus het toestel nemen en doorgeven aan de scooterman die er dan vandoor zou gegaan zijn...

Jammergenoeg mijn fototoestel in Firenze vergeten. maar Kim zou een paar foto's moeten hebben, eventjes geduld dus.

drukke week

Deze week is een korte en drukbezette week geweest...

Om te beginnen zijn we tot en met maandag in Milano geweest. In Firenze is de week dus eigenlijk pas dinsdag begonnen voor me, en die week begon dan ook op mijn verjaardag!
En op deze mooie dag heb ik het huis gepoetst, als ook de trap eens een grondig beurt gegeven.
Ah, voor ik het vergeet, BEDANKT VOOR ALLE KAARTJES DIE IK ONTVANGEN HEB!
Rond een uur of 14:00 is er een meisje toegekomen die is blijven logeren. Ze heeft deze zomer in het Hostel gewerkt, maar is eigenlijk van Tenerife. En ze is Pasen komen vieren in Firenze.
Ze is 21 jaar, heeft gestudeerd voor regentaat LO, ze houdt van zwemmen en ze geeft les Spinning...
Zou ze ergens gelijkaardig met mij lopen?

's Avonds is Maurizio mij komen oppikken met de auto. We zijn de heuvels ingereden langs smalle straatjes, met zicht op de ganse stad. Uiteindelijk bij een prachtig huis terrecht gekomen dat blijkbaar een restaurant was. Daar, aan een tafeltje bij een reuzachtig venster, met zicht op alle lichtjes van de stad. Een bisteca fiorentina gegeten. 3 duimen dik, en zacht als boter.
Natuurlijk eerst Toscaanse toastjes gegeten, daarna heeft de kok ook gefrituurde pizzadeeg met kaas kado gedaan. Daarna als primo spaghetti funghi porcini en daarna de fameuse bisteca, met gegrilde groenten. Nog nooit een ajuin zo zuiver gegeten, en lekker! En om te eindigen een soort van cheesecake met een limoncello (zakkertje). Tijdens deze mail een Chianti gedronken van 2003 , zo'n €20.

Lekker gegeten dus!

De rest van de week heb ik een soort van password ontvangen om op internet voor een job te zoeken. En daarna een heleboek mails gestuurd met mijn Curriculum naar de interimbureaus.

Vrijdagavond dan vertrokken naar Napoli...
Dat verhaal komt later wel...

Dag klein koud landje van me!!

Hier ben ik dan weer!
De laatste week nogal druk èn internetloos geweest...

Vorig weekend dus in Milano geweest. Vraag me niet of het er mooi is, want daarop kan ik toch niet antwoorden, hihi. Laat het me even uitleggen...
We waren er met een paar bij een vriend om zijn huis te bekijken die hij gekocht heeft. Zijn huis ligt zo'n 8 km van center van Milano.

We zijn zaterdagmiddag toegekomen. Na "wat te eten en praten" (lees: een paar uur) hebben we een klein toerke gedaan in het dorpje waar we verbleven. 's Avonds zijn we dan met een groepje van een man of 12 pizza gaan eten in het center van Milano.

Na het eten, zo rond middernacht zijn we de stad wat dieper ingetrokken. Daar heb ik de 'pub' van Ronaldo, den voetballer om duidelijk te zijn, gezien. Werkelijk overdreven! Overal lichtjes en blijbaar niet echt goedkoop om er iets te drinken.
Daarna de rivier van Milano gezien en dat is het zo wat. Ah, ook heb ik de Duomo gezien; in de donker, in de verte. Hih, dan hebben we ook nog een partijtje Bowling gespeeld waar ik als 2e uitkwam, om even niet te stoefen e :-P

De volgende dag weer veel gebabbel en gespeel met het plaatstelijk hondje. Een dobberman, maar zo'n 20x verkleind. En gebarbecued in een zalig zonnetje! Het weekend was heel relaxt en amusant om het zo te verwoorden.

De terugkeerreis duurde wel wat lang. Paola verwacht namelijk een dochtertje in juni. Ze is wat ongemakkelijk en moet om de 5min plassen.
Ik heb dus veel tankstations van dichtbij gezien...

Planning

Zaterdag vertrek ik voor 3 dagen naar Milano. Ik kan mee met Paola, Maurizio en Donatello. De stad even onveilig gaan maken, hih.
Maandagvoormiddag keer ik dan terug. Alles met de auto, en ginder kan ik blijven slapen bij vrienden van vrienden. Super dus!

Tot gauw!!!!

Een belangrijk punt in la preparazione van de maaltijd: de kruiden!

Kip met aardappelen. Aardappelen worden hier gezien als groente.

Het mannelijk deel van het Braziliaans koppel. Na meer dan een jaar, rijdt hij eindelijk nog eens in 'bici', in fiets.

Mimosa, dit wordt gegeven op 'il giorno delle donne', de dag van de vrouwen, op 8 maart

Tamarina had ergens iets laten vallen (ik herinner me niet meer wat het juist was), en Marzio raapte dit op, terwijl ik vlug een zak nam om het in te steken. De zak was blijkbaar wel niet echt volledig meer...

Boodschappen van deze week

Colazione: ontbijt, iedere dag een doosje

Het deel van 'kuisspullen'

'Il gigante' die mee moest op de fiets

Il menù van deze week

links: de fles Chianti

Mangiare

Gisteren naar de Esselunga geweest met mijn fietsken. Dit is een supermarkt die veel kortingen geeft, en zeker als je de kaart hebt. Zo kun je een fles Chianti kopen voor €3, die je in de Coop koopt van €7... Goede deal dus, niet? De afstand is te vergelijken van thuis in Zedelgem, naar de Aldi. Maar dan door een verkeer, più pazzesco, krankzinniger.

Voor het vertrek naar de Esselunga, eerst een menu van de week opgesteld.
dit is telkens de lunch. 's Avonds eet ik dan vlees.

Maandag: spaghetti in de oven met erwten en wortels
Dinsdag: Bruschetta met tomaat en mozzarella
Woensdag: pompoensoep
Donderdag: risotto met kipfilet
Vrijdag: kabeljauw

Ik dus naar de Esselunga met mijn boodschappenlijstje. Op mijn gemakske gewinkeld en alles in mijn rugzak geladen, én in een sporttas, én dan nog een grote pak wasmiddel in de hand. Rugzak, zoals het hoort, op mijn rug. Sporttas achterop mijn fietsrek en Wasmiddel tussen mijn benen, en met open benen het wilde verkeer in.

Ik heb een grote kartonnen doos gekregen van Maurizio. Die zit vol met kleine pakjes cornflakes die hij heeft meegenomen van zijn werk. Tesamen met de melk die Marzio meeneemt van het Hostel, heb ik zo mijn gratis ontbijt.

's Middags eet is dus vanuit het menu dat ik heb opgesteld, en 's avonds vlees.
Een maaltijd ziet er hier als volgt uit:
Eerst komt il primo. Uiteindelijk is dit de pasta, met één of andere saus.
Daarna komt il secondo, dat bestaat uit het vlees, tesamen met groeten. Tenzij voor het vlees, wordt een mes zelden gebruikt. Je moet weten, vlees word dikwijls al verwerkt in de aubergine en dergelijke en is meestal al in kleinere stukken gedaan. Messen worden dus niet echt veel gebruikt. Om toch wat gemakkelijk te kunnen eten dan met vork alleen, gebruiken we een stuk brood in de plaats om alles te kunnen 'grijpen' met het vork. Daarna ook om het bord te kunnen uitlepelen, kuisen.
Daarna volgt il dolce, dit kan cioccolade, koekje, fruit zijn... Sinaasappel wordt hier heel veel gegeten, vooral door mij dan, hihihi.
En dàn... il caffè vanzelfsprekend.
Je kunt je wel voorstellen, eens dit allemaal voorbij is, met de nodige babbel ertussen, is er toch wel al een serieze tijd verstreken. Zeker omdat il secondo dikwijls nog niet klaar is. Nà il primo beginnen we pas met het vlees te bakken en dergelijke. Voorbereidingen zijn getroffen. Maar het is vooral belangrijk dat iédereen kan eten, zonder in de keuken te hoeven staan. Tijdens il primo kookt dus niemand, iedereen zit rustig aan tafel, eens gedaan begint 'de kok van dienst' aan il secondo.

Buon appetito!!!

De Zoo van Firenze

Eerst en vooral véél beterschap voor Pepe en veel sterkte voor de rest van de familie!

Gisteren een etentje gehad met Italianen. Daar was ene bij die werkt in, laat ons zeggen, een tehuis voor gehandicapten. Ik vertelde haar dat ik op zoek ben naar werk, en ze stelde me voor om mee met haar te gaan kijken hoe het daar in elkaar zit.
Vandaag, dinsdag, ben ik met haar mee geweest. Het tehuis is helemaal niet ver van mijn huisje, en bevindt zich een beetje in de bergen. Een kasteeltje met prachtig uitzicht. Even gepraat met de directrice, en daarna kennis gemaakt met de ‘gasten’.

Omdat ik geen diploma heb van verzorgster, moet ik eerst nu cursussen volgen. Deze starten in april. Maar in die tijd kan de directrice me wel opbellen om te komen helpen als er iemand is ziek gevallen. Over de cursussen zelf moet ik me nog meer informeren. Hier noemt het uiteindelijke diploma: OSS en er zijn 3 niveaus. Ik weet nu niet of dit een soort van verpleging is of niet. Want het eerste niveau kan de hoofd zijn, een tweede mag ook medicatie uitdelen en een derde uiteindelijk niet. Is dat zo voor verpleegkunde A1, A2 en A3??? Ik informeer me verder één dezer dagen.

Uiteindelijk zou ik zo’n 5 uren per dag kunnen werken, met natuurlijk een rustdag, en betaalde vakantiedagen. Op het einde van de maand verdien ik zo’n €800 - €900. Ik zou iedere keer ’s morgens mogen werken. Dus is het perfect combineerbaar met een tweede part-time ’s namiddags…

Laten we hopen...

Beetje uitleg over de 'gasten'
Het kasteeltje is opgedeeld in verschillende leefruimtes. Al naargelang de graad van handicap. Zo zijn er zalen waar ze niet kunnen lopen en uiteindelijk alleen maar in bed of in hun karretje zitten. In het algemeen is er geen enkele die kan praten. De meeste begrijpen je wel als je ze iets zegt, en dan verschijnt er een glimlach op het gezicht. Dan heb je op de bovenste verdiep, de mensen die nog kunnen lopen. Als je binnenkomt, is het alsof je de Zoo binnenstapt. Er is een divan waar zo'n drie mensen zaten, ene met een laken over het hoofd getrokken, een andere die contstant aan zijn broek pulkt, en een ander meisje die je contact aankijkt. Dan is er ene die constant zijn hoofd teken de muur bokt. Dan is er ene die constant rechtstaat en te pas en te onpas gaat liggen op de grond. Zo is er ene die de stem van Daffy Duck nadoet, de héééle tijd. Ene die zijn schoenen opeet, een die constant komt knuffelen, ene die constant brult, en noem maar op. Eén dierentuin dus. Zowel het geluid als de beweging.

De grote, staande VIOOL...

Hehe...
Dinsdag dus mijn eerste werkdag gehad in die bistro van het tankstation.
Ik heb er 4 uur gewerkt, en het was er heel aangenaam. Eerst koffies maken, en daarna eten opdienen en afruimen. Ik zeg nu wel koffies maken, op een vlugge toon, maar dat mag je hier niet zo licht opnemen...

Zo heb je
- de gewone caffè ristretto. Die gewoon een klein tasje koffie is.
- Cappuccino. Dit is met melk. De melk wordt in een kan gedaan, en met een stomer opgewarmd. Alles is bepaald. Zoals bijvoorbeeld de hoek waarin je de kan moet houden onder de stomer, de tijd van stomen. Er mogen geen blazen zijn enzovoort.
- Caffè macchiato caldo e freddo. Met beetje van die gestoomde melk, warm of koud
- Decaffeine
- In vietro : in een glas
- Americano: met warm water
- A portare: om mee te nemen. Zijn in wegwerpbekertjes. Wat eigenlijk raar is. Want de hoeveelheid van een koffie is hier dus minimaal omdat het zo’n sterke koffie is. In een kleine slok is alles weg. Ik vind het dus raar om een caffè a portare via te nemen. Want je moet even lang wachten, en de koffie drinken duurt zo’n 3 seconden…
- …

Het probleem van het werk daar is:
1- ze werken zonder contract. Wat voor mij dus volledig niet goed uitkomt, want ik heb een werkcontract nodig om mijn verblijfsvergunning te kunnen ontvangen.
2- Het is 8km van mijn huis, en meestal moet ik beginnen om 7:00.
3- Ze hebben me maar heel af en toe nodig, telkens voor een paar uurtjes.

Voorlopig moet ik dus wachten tot ze me nog eens opbellen om te komen werken…

Zaterdag heb ik nog een gesprek met een vriendin van een vriend die haar opening houdt van een bar. En wie weet kan ze nog iemand gebruiken…

En dan maandag ga ik naar ‘Centro del impiego’. Een soort van VDAB.
Want ik heb hier gehoord dat ik nog een cursus met examen moet nemen, om uiteindelijk als leerkracht te werken. Ik wil eens horen of dit wel klopt. Want dit lijkt me niet echt logisch… Waarom 3 jaar studeren, als je gewoon een cursus kun nemen, die je sowieso mòet nemen?

We zien wel…
Vele groetjes!!!!

Il traffico pazzesco

Ik wil je even een voorstelling geven van het verkeer hier in Firenze.

Eerst en vooral, als voetganger heb je op het zebrapad niet te veel voorrang. Je moet echt wachten tot er geen auto meer afkomt, tegen dat je overkunt. Ook al sta je bijna in heb midden van de straat, nog gaan ze niet stoppen!
De voetpaden zijn heel oneffen en smal. Ik, met m'n brede schouders kan er bijna niet op lopen, grapje!!!

Godzijdank heb ik hier mijn fiets bij me! Vlug naar de winkel, afspreken met vrienden. Alles te voet doen is onmogelijk, en met de bus evenmin. Natuurlijk is er een maar aan verbonden. Met de fiets is het niet altijd even veilig. Om naar het centrum zelf te gaan, is het heel praktisch en veilig voor mij. Voor de talloze voetgangers waardoor ik slalom iets minder. Normaal gezien mag je niet echt fietsen in de buur van de 'ponte vecchio' en de 'duomo', maar de Carabinieri zegt daar blijkbaar niets van. Wanneer je echter meer naar de perifiriek toegaat, wordt het gevaarlijker. De grote straten zitten vol met auto's die praktisch geen rekening houden met fietsers. De helft van de tijd fiets ik gewoon op het voetpat uit veiligheidsredenen. Ook om een straat dan over te steken of bijvoorbeeld naar links af te slaan heb je heel veel concentratie nodig. De wegen zijn hier breed en de auto's talloos en roekeloos.

Als je bijvoorbeeld met de auto voor een rood licht staat, komen er na 10 secondes wel 15 brommers helemaal vooraan staan. Het is alsof een zwerm mieren die op een stuk brood afkomen.

de auto's dan... Pff, om kort te vertellen: met 4 op een rijbaan van 3, veel getuut, parkeren door de auto ervoor en erachter een duwtje te geven met de bumper enzovoort.
1 maal in de week word elke straat gekuisd. Dit gebeurd van 00:00 tot 06:00. In die bepaalde straat mag geen enkele auto staan dan. Dat is de dag dat het een ramp is om nog parkeerplaats dicht in de buurt te vinden. Alhoewel..... Ze hebben dat hier slim bekeken... Ze parkeren hun auto in de straat ernaast, in het midden van de baan. Er wordt dus als het waren een soort van berm gevormd tussen de 2 richtingen van de autobaan. De politie laat dit ook toe. Maar je moet je auto 'smorgens dan wel vòòr 8:00 verplaatsen. Anders wordt hij weggsleept (geloof me, ik spreek uit ervaring met Mau zijn auto... :-) ) Het is ook heel normaal om een brommer te verzetten om zo met de auto te kunnen parkeren.
Er wordt ook heel gauw haltgehouden aan de kanten van de straat. Gewoon vier pinkers uit en koffietje pakken.
Overlaats zag ik zo'n auto staan, en de bus kon niet passeren. Na 5 minuten lang tuuten, kwam er nog steeds niemand af om de auto te verzetten. Ze zijn dan met eens stuk of 6 man naar de auto toestapt, hem opgetild, en verzet.... Heel normaal dus!

De bus vind je hier overal, tenzij je ene nodig hebt. Een ticketje koop je best in de Tabakswinkel, voor €1. Als je dat op de bus koop, betaal je bijna dubbel.

Het zonnetje schijnt zalig buiten!

(03/03/2008)
Ik begin serieus slecht te komen van de internetverbinding hier. Zo kan het niet verder. Ik moet constant wachten of er eventueel verbinding is, en dat is dan telkens zo voor 10 minuutjes. Ik verlies al mijn tijd aan internet.
Ik heb al rondgekeken om een aansluiting te nemen, maar ik ben nu aan het wachten op Pesciolino. Hij studeert iets in de informatica, en weet wat het beste zou zijn voor mij. Jammer genoeg zit hij nu ergens in de streek van Bologna op cursus. Normaal gezien zou ik deze week meer moeten weten…

Vrijdag heb ik de keuken een grondige beurt gegeven. Muren, achter en in de kasten, onvoorstelbaar! Ik heb eraan gewerkt van 19:00 tot 22:00. Voor een keukentje zo klein als deze is dat wel moeilijk te geloven. Achteraf heb ik me gelukkig even kunnen ontspannen door uit te gaan eten.

Zaterdag met het Braziliaans koppel, de Mexicaanse, een Spaanse, de Amerikaan, en de Napolitaan gaan ‘rocken’. Een optreden in de eerste bar was de twee gasten met een Cello (dat is toch zo’n supergrote staande gitaar e?) en gitaar. In een ondergrondse bar met een immens grote haard – die was gelukkig niet aangestoken, want het was er sowieso al immens warm!
Daarna zijn we doorgezakt naar een tweede bar, waar het er 20x nòg beter was! 2 gitaar, piano en drumstel. Een groepje van 4 man van middelbare leeftijd die allemaal Amerikaanse klassiekers speelden. Ongelooflijk hoeveel ambiance er was! Om 2:00 wordt de muziek overal minder gezet voor het buurtlawaai en zijn we met een groepje van 5 nog mee geweest naar het huis van 1 van hen, om er een simpele spaghetti te eten. Ik help mee met het water opzetten en dergelijke, en ineens voel ik me heel zwak en duizelig worden. Ik heb me dan maar 5 minuutjes gezet. Op een gegeven moment kijkt Maurizio me aan, en merkt op dat ik helemaal wit begin te worden. Het begint zwart voor m’n ogen te worden. Ik wil me even gaan leggen op het bed, en ik stap naar de keukendeur toe. Ik neem de klink vast, en voor de rest herinner ik me alleen maar dat ze water over me gieten. Blijkbaar ben ik tegen de muur gebotst met mijn hoofd en dan naar beneden gevallen. Maurizio, die zo’n 3 meter verderop stond, heeft me nog juist kunnen opvangen. Gelukkig, want vlak naast me op de grond, stond een glas die gebroken was van tijdens de middag.
Water gedronken, en over m’n polsen gegoten, en dan de spaghetti gegeten, met een beetje extra zou, en het was terug in orde.
Ik weet niet wat het precies was, maar ik voelde me op dat moment echt slecht worden! Ik had die avond maar 1 glas rode wijn gedronken en dat was rond een uur of 21:00. Misschien lage bloeddruk en dan nog een beetje moe zijn…

Ah, juist, zaterdag hebben we hier 2 aardbevingen gehad. De kern zat in Barberino, daar waar ik paps naartoe wil sturen, hih. Een eerste, en zwaarste schok, was rond 9:00, wanneer ik nog sliep, een 2e rond 10:00. Een Siciliaan vertelde me dat bij hem zelf een kader van de muur is gevallen van de schok…

Voor de rest niet echt nieuwtjes. Morgen heb ik weer Italiaanse les, en woensdag mijn begin ik mijn proefperiode in die bar van ESSO. Ik zie er al naar uit! Hopelijk klungel ik niet teveel, hih!

il lavoro

Allora,

Ik heb dinsdag een sollicitatiegesprek gehad bij The End. Ze kunnen me één dezer dagen opbellen. Het zou gaan om een part-time: zaterdag, zondag en maandag. Werkende als ‘commessa’ (winkelbediende).

Woensdag heb ik dan een ander sollicitatiegesprek gehad in een cafebar. Een meisje die daar normaal werkte, is teruggekeerd naar Romenia, en ze weten niet wanneer ze terug komt. Tegen volgende week zullen ze weten of/wanneer ze terugkomt. Komt ze niet meer terug, of ze blijft er een tijdje, kan ik daar ook beginnen werken. Te beginnen rond 8:30.

Na dit gesprek ben ik naar nòg een andere plaats gegaan. Deze plaats is een tankstation met een bar. Daar… pompompom… kan ik beginnen werken!!! WIIIIIII!!!! Woensdag de 5e begin ik met een proefcontract. Ik zal er koffie moeten maken, en snacks verkopen. Dit is ook part-time. De uren en dagen worden vanaf woensdag beslist, maar meestal zal het gaan van 7:00 – 15:00 of soms om 11:00 te beginnen. Ze zullen proberen het te combineren met mijn Italiaanse lessen.

Ik ben dus gestart met Italiaanse lessen. Deze lessen vinden plaats in de publieke lagere school. De lessen zijn gratis, en we zijn met een gezellig groepje. Alleen zal ik het boek moeten kopen voor €10. Maar dat valt mee e! Ik volg les de dinsdag en donderdag, telkens van 15:00 – 18:00. Ik zit samen in klas met een Braziliaan (die ik al ken), een Fransman, een Chinees-achtigen, een chinese van 40 met 4 kinderen, en een meisje van Swahili. En normaal zijn er nòg 2 andere bij.
Het is telkens Tomaso (de Braziliaan) en ik die moeten luidop lezen.

Mijn voet begint al te beteren, maar ik kan nog niet zeggen dat het geen pijn meer doet. Ik kan al normaal wandelen, maar moet toch voorzichtig zijn. Ermee bewegen doet nog pijn.

Voor de rest gaat alles hier rustig zijn gangetje. Veel bezig met uitstippelen hoe alles te combineren met werk en lessen. Welke bussen te nemen enzovoort.
Voor de rest hou ik me heel goed bezig met koken en kuisen. Morgen met de Amerikaan de stad eens volledig bezoeken. Hij is een toeristische gids, en weet dus bijna alles van de stad.

Paps, Julie en Saartje, en eventueel nòg anderen die met het gedacht zijn eens af te komen, kun je eens de datum gegeven van wanneer je ongeveer zou afkomen en voor hoelang? Is ook om een beetje te regelen qua slaping en terugkeer naar Belgie en hoe…

Groetjes!!!!

Paps

Ik heb, denk ik, de perfecte plek gevonden voor Paps en Annemie!

Barberino di Mugello, dicht bij lago (meer) di bilancino.

Het dorpje Barberino di Mugello ligt dicht bij een 'outlet'. Dit is een winkelcentrum, vergeleken met die in Kuurne. Alleen veel mooier ingericht. Met bruggetjes en smalle straatjes.

Het meer van Bilancino is een immens meer waar gezeild, kayak en gewindsurft wordt. Er is een keistrand en perfect om te zonnen en te baden. Er is ook een heel gezellige bar op dit 'strand'.

Barberino ligt nogal heuvelachtig en vormt dus prachtige natuurbeelden.
Nu in deze tijd is het er heel rustig, ik vrees er wel voor dat het in juli iets drukker zal zijn...

Via de autostrade ligt dit ongeveer een half uurke van het centrum van Firenze.
Marzio kent de uitbater van de bar op strand heel goed, en via hem zal ik proberen een economisch huizeken te vinden.

Je kunt alvast effe op het internet checken hoe het er allemaal aan toe gaat, nu je de benamingen gekregen hebt.

Vele groetjes en een dikke zoen!

che dolore! Wat een pijn

Dinsdag, de 26e, was mijn voet al iets beter. Nog steeds een beetje gezwollen, maar de pijn was al heus verminderd. Aan het busstation, vertellend aan Marzio, dat mijn voet al veel verbeterd is. “Ik kan hem al goed bewegen zonder pijn, kijk!” Op het moment ik dat zeg, en ondertussen mijn voet suppineer, schiet er weer iets in mijn voet. Direct weer helemaal opgezwollen, en een portie immense pijn erbij. Na een andere afspraak, naar het ziekenhuis gegaan. Na een 3 kwartier wachten, me kunnen inschrijven, en ik kreeg te horen dat ik op zijn minst 3 uur zou moeten wachten. Dat heb ik er nu ook wel niet voor over! Ik wacht nog tot morgen, en overmorgen beslis ik dan wel of ik naar een dokter ga. Naar de farmacia gegaan, en daar alles uitgelegd, en ze hebben me zalf meegegeven, en ik moet mijn voet zo warm mogelijk houden.

Nu mams mijn pakje heeft opgestuurd, maak ik uitdrukkelijk gebruik van alles. De Libelle heb ik al helemaal uitgelezen, mijn bril brengt me rust wanneer ik het nodig heb, mijn diploma kan ik altijd gebruiken, en nu ook mijn kookboek! Uiteindelijk maak ik telkens mijn eigen creaties, maar het is toch wel handig om kleine trucjes of combinaties te kennen.

Zaterdag, op de ‘house-warming’ van een Braziliaans koppel, ben ik te weten gekomen dat je in de publieke scholen gratis Italiaanse les kunt volgen. Ik heb al een paar keer gekeken op ’t internet, en telkens prijzen van €200, en dat maar voor enkele lessen. Deze echter, is gratis, en is vanuit een publieke school. Ze startten in september, maar ik ben gaan praten met de leerkracht, en mijn niveau is hoog genoeg om in te springen. Ik mag zelf naar ‘de klas met niveau’. Dinsdag en donderdag, telkens van 15:00 – 18:00. Nu alleen maar hopen dat het te combineren valt met werken. Uiteindelijk zijn deze lessen heel belangrijk voor me, dus kan ik het niet zomaar laten vallen. Als ik uiteindelijk met kinderen wil werken, zal ik de taal meer dan goed moeten kunnen beheersen! En hoe langer ik wacht om lessen te volgen, hoe moeilijk het zal worden om de juiste Italiaanse uitspraak te krijgen.

Vandaag sollicitatiegesprek in Scandicci voor een winkelketen The End. Duimen maar.

Groetjes

sfortuna kan niet op...

Gisteren naar een bar geweest om te vragen of ze geen werk hebben voor me. Over 2 maanden openen ze een een soort van bistro, en ze zouden mij graag erbij hebben. Want ze zoeken nog iemand die meerdere talen spreekt. Maar 2 maanden is wel nog een beetje lang. Ik houd mijn opties open...

Bij het naar buiten gaan, heb ik me vergist van trede en heb ik mijn voet omgeslaan. Een grote trede, dus een grote val. Ik voelde èn hoorde het 'spokken' in mijn enkel. De eerste 5 minuten reikte de pijn tot boven mijn knie. Zonder mank te lopen, kan ik niet gaan. Mijn enkel zit gezwollen en ik kan flexie noch extensie uitvoeren (om het met grote woorden uit te drukken). Mijn voet proneren en supponeren lukt evenmin, maar de stand met de minste pijn, is toch een klein beetje geproneerd. Het best voel ik me als mijn voet gefixeerd is. Stevig op de grond òf in rekverband. Gisteren een Dafalghan genomen, en ook al zalf gesmeerd (Fastum 2,5% gel met Ketoprofene). Als het morgen niet verbeterd is, ga ik naar dokter. Want vandaag doet mijn voet nòg meer zeer dan gisteren. Volgens mij is dat niet echt een goed teken!?

Hier in Italia, heerst er een grote mentaliteit van diensten. Daarmee wil ik zeggen, als iemand je een bepaalde dienst bewezen heeft, dat zul je een dienst moeten terugdoen. Alle contacten die een Italiaan heeft, gebruikt hij ook. En dat merk je heel sterk. Dagelijks krijg ik te horen: Ik heb een vriend die dit of dat zou kunnen doen. Zo krijg ik gratis ijsjes, gratis koffie, hoef ik niet te wachten de rij, allemaal afhankelijk met wie ik mee ben. Hih. Zo ga ik zaterdag mee met een groepje naar een soort van nightclub, maar die 's avonds dient als resaurant met randevenementen. In die club staat er één grote viptafel. Raad eens wie er daar gaat aanzitten ;-), En onbetaalde film is ook al geen probleem.

Nu, overal waar ik ga, om werk te vragen, zeggen ze me hetzelfde, ik moet eens terugkeren rond Pasen. Want voorlopig zijn er geen toeristen genoeg, en werken ze enkel met al bestaand vast personeel. Volgens mij zit Firenze hier al stampvol van de toeristen, maar blijkbaar is dat nog niets in vergelijking wat in de zomer moet komen. Overal zie je groepjes Chinezen of Zuid-Amerikanen. Elke groep met hun eigen gids. Ook gisteren las ik in de krant dat de Universiteiten hier door 1/3 worden bezet door buitenlanders. De projecten die ze volgen (zoals Erasmus) kunnen ze in het Engels volgen. Dus barweinig van die buitenlanders spreken Italiaans. Ik heb één dag flyers uitgedeeld met een Deens meisje die hier al van september zit, en ze spreekt maar 3 woorden Italiaans: buongiorno, mangiare, grazie en waarschijnlijk het woord vino ook wel, hih

Bon, ik ga een douchke pakken en mijn voet verzorgen

Dikke zoen

Madonna!!!

Famiglia mia...

Hier ben ik dan nog eens. Weer heel eventjes met internetverbinding in m'n huisje.
Vandaag op zoek gegaan om internetverbinding te nemen. Nu eerst nog eens kijken wat mij het beste zou uitkomen. Er zijn vele stunts aan de gang, maar ook veel addertjes onder het gras. Sommige zijn onder andere ook met abonnement van 2 jaar, dus ik moet goed uitkijken wat mij het beste uitkomt.

Gisteren Ossobuco klaargemaakt. Ik heb nu al ettelijke keren mogen eten daar, nu was het toch wel eens mijn beurt om van me te laten horen :-). Om 23:30 gedaan met eten, daarna nog koffietje en dan nog een 'dolce' gaan eten. Taartje zoals wij dat noemen.

Ik heb mijn auto mogen parkeren in de ondergrondse parking van Warner Village. Dat is een cinemacomplex, goed te vergelijken met Kinepolis.
Ik ging hem normaal brengen naar 'la campagna', het huis van Lorenzo, en dan terugkeren met Lorenzo, met de motorino. Maar Christo is gevallen met die motorino en rijdt dus niet meer. Nu, Maurizio ging dan met zijn auto meerijden en zo kon ik terugkeren naar Firenze. Want Fiesole, waar Lorenzo woon is toch wel een 8tal km.
We hadden afgsproken aan de Warner Village, en toen bedacht Maurizio ineens dat ik de auto ook daar kon laten staan. De ondergrondse parking wordt er bewaakt met camera's, maar ook met bewakers. De 2 bewakers weten ervan, dus veilig staat hij daar wel! Normaal mag ik de auto daar laten staan tot augustus, maar ik ben bang dat de politie daar gaat controlleren. En als ze opmerken dat mijn nummerplaat niet klopt, is dat volgens hen een gestolen auto en zit ik in serieuze problemen. Nu, eerst checken of de politie dààr wel komt controlleren, want ik denk dat ze eigenlijk geen bevoegdheid hebben op 'prive-terrein' zoals parking cinema, niet?

Pfff, de auto speelt in mijn gedachten 24/24...

Deze week gaan kijken naar het ander huisje met tuin, waar ik eventueel in augustus kan intrekken... spannend!

Mijn curriculum ingediend in interimbureau, en nu wachten op aanbiedingen van hen.
Vandaag nògmaals gaan kijken naar het restaurant of Simon er deze keer is. Het is met hem dat ik het sollicitatiegesprek zou moeten hebben.

Kan iemand me antwoorden op het tafelprobleem en badkamerprobleem, wat ik tijdje geleden gevraagd heb?

Vele groetjes, hopelijk hoor ik jullie vlug...
Tama

Eindelijk nog eens internet! Mi trovo bene

5 dagen zonder internet, en ik ben aan het sterven vanbinnen. Gewoon de gedachte dat ik niets kan laten weten, en dat ik de lieve mailtjes niet kan lezen.

Tussen zaterdag en vandaag is er eigenlijk niet veel meer gebeurd.

Ik ben zondag met Maurizio en Geoffrey naar een paradijselijke plaats geweest. Zo'n 20 min van Firenze met de auto. Ik kan me voorlopig de naam niet meer herinneren. Dicht bij Cavallina ofzo. Het is een plaats in de bergen, met middenin een immens groot meer met strand. Echt prachtig! Ik ga proberen om daar een vakantiehuisje voor paps te vinden.

ondertussen ook een interimbureau gevonden, die me de hoop gegeven hebben om met kinderen te werken. Nu moet ik enkel nog mijn Curriculum indienen, wat ik morgen ga doen.

Vandaag een relaxdag genomen. Ganse ochtend naar tv gekeken en vanmiddag mee met een vriend naar de cinema, waar hij werkt. Niet om te kijken naar een film, maar gewoon een rondleiding.

Eten gebeurd hier heel uitgebreidt. Niet alleen de tijd die ik verlies met koken, maar ook het eten zelf, praten, koffie. De uren verstrijken.

Ondertussen al twee dagen na elkaar naar restaurant geweest waar ik mijn curriculum heb ingediend, maar Simone, degene waarmee ik het sollicitatiegesprek moet hebben, is telkens weg om dringende zaken, en keert blijkbaar nooit terug.
Morgen dus nog eens proberen...

Vandaag is het 3 weken dat ik hier ben. En ik voel me al volledig thuis, maar ik mis mijn familie wel. Waarschijnlijk ook omdat ik wéét dat het nog even duurt voor ik jullie terug zie...

Pasen is hier in Italia een zeer belangrijke gebeurtenis. En iedereen is nu al aan het plannen wat ze gaan doen. Meestal is dit familiegebonden. Misschien neem ik in die tijd wel een paar dagen om naar Salerno, dichtbij Napoli te gaan. Kim, een klasgenoot van me, zit er sinds vandaag op Erasmus, en ik heb hem beloofd om een bezoekje te brengen. En ik kan meegaan met de Napolitaan die naar zijn familie gaat, dus is de reis niet eenzaam. Lijkt me beter om met iemand mee te gaan naar het zuiden. Ongelooflijk wat voor verhalen ik al heb gehoord over het zuiden. Vooral Napoli dan. Is een heel ander land waarover ze spreken, een gevaarlijk land!

Eén dezer dagen breng ik mijn auto dus naar 'la Campagna', het huis van Lorenzo, waar mijn auto veiliger staat. Ik ga kijken voor internet, nog een paar interimbureaus zoeken, en zo vlug mogelijk een werk zoeken. Dit is zo mijn planning voor de komende dagen.

Superdikke zoen voor iedereen!
Hopelijk ben ik gauw terug.

De raad van tante Kaat

- Ik heb deze morgen meer dan 2u gekuisd aan het huis. Onder andere meer dan een uur in de kleinde badkamer. Letterlijk op handen en knieen alles geschrobt. Nu heb ik een probleem.
Ik heb een goed product (van Hostel) dat zelf roest en dergelijke wegkrijgt. Maar op de badkamermuur en deur zijn er 'spatten'. En die krijg ik maar niet weg. Niet met schrobben en wegspoelen en drogen.

Hoe zou ik dat eventueel kunnen wegkrijgen?

- Ook op de keukentafel, dat bestaat uit hout, staan er kringen van glazen en potten.
Hoe krijg ik dat weg?

- en mams... Als ik nog niet te laat ben... kun je ook es een deftige dweil opsturen, tesamen met bril en diploma? Hier absorberen ze echt niet goed. Al overal gekeken en zijn allemaal dezelfde (slechte) dweilen ze gebruiken. Is misschien ook wel omdat ze het hier gewoon laten opdrogen.

P.S : vele groetjes aan Eva. Ik heb je smsje ontvangen en ik stel het hier supergoed! Klaar om jou eens te ontvangen ;-)

foto's van deze week

Lief zijn tegen me, want ik heb wapens genoeg. Hihi

Klaar om gestreken te worden...

Handige Tama die probeert een verloren stukje te nemen, dat zich verschuilt achter een hete pan...

Effe inkopen gedaan. Geen honger voor deze week!

De man die fluisterde met de paarden.

Boek dat ik aan het lezen ben.

Op een avond, wanneer ik echt moe was, en nood had aan een rustige avond voor de televisie, heb ik gegeten voor den tv. Marzio bracht me kaas en drank en servetje ecc.

Daarna schreef hij dit briefje.

Daarin schrijft hij dat hij zijn bediening wil stoppen en zijn ontslag neemt als persoonlijke butler.

De volgende ochtend schreef ik aan mijn 'slaafje':

Voor je ontslag heb ik nog een laatste werkje voor je.

Leg me uit waar de COOP is, zodat ik om inkopen kan en eindelijk eens eten maken dat lekker is.

Drie dagen in de douche met ijskoud water.

Blijkbaar moet deze ene knop op 1 staan om de boiler te laten werken...

dit was een mail voor ouders, maar kan evengoed door de 'rest' gelezen worden :-)

De laatste dagen voel ik me beter en beter in m'n vel.
Ervoor was ik nog altijd een beetje ziek, en bezorgd dat alles moest geregeld worden, en werk vinden en zo'n dingen.
Maar eindelijk heb ik ergens een rust gevonden.

Hih, valentijn niets speciaal gedaan, maar ineens kwam ik op straat een vriend tegen en we zijn samen een 'dolce' gaan eten. Een zoetje wil dat zeggen, een taartje. En zo, hadden we onverwacht allebei een soort van date op Valentijn.

Ik begin de stad goed te kennen, en ben bijna volledig aangepast aan de Italiaanse gewoontes, zowel de goede als de slechte, hih.

Ik kan genieten van het nemen van een espresso, staande aan een bar.
Ik ben geinteresseerd in de Fiorentijse krant, het uurwerk ken ik niet meer, en ik neem ruim de tijd om te eten en praten.

Maar he!! Ik ben nog altijd het bezige bijtje als voordien hoor! Ik zit niet altijd op mn lui gat, geloof me. (misschen wel dankzij de koffie) zit ik vol energie. Ongelooflijk maar mamma, ik ben je blijkbaar aan het opvolgen qua huishouden. Iedere dag ben ik bezig op het inorde zetten, kuisen, enzovoort.
Zal misschien wel iets minderen eens ik werk heb.

Ik heb dus mijn curriculum ingediend bij de baas van een soort bistro. Maar immens groot!
Komende week heb ik een sollicitatiegesprek met hen. Ik hoop dat ik daar kan beginnen, en dan uitkijken om het volgende seizoen eventueel bij kinderen te kunnen werken. De contacten beginnen op te stapelen, en wie weet kan één van hen me wel de juiste weg tonen.
Er werd al gesproken van creche, weeshuis, kinderziekhuis, maar ook van een school.

Nu, ik heb een lang gesprek gehad met Marzio (lees: 3uur) over het hostel.
Gewoon, objectief wat ik er van vind, en wat ik vind dat zou moeten veranderen en dergelijke.
Want ze hebben hun aanvraag gedaan om een gans jaar te mogen openen, in plaats van een seizoen.
Dit wil zeggen dat ze meer personeel nodig zullen hebben.. hint hint ;-)

Voorlopig heeft Christo als verantwoordelijkheid: 1) contacten leggen en 2) organisatie van het personeel.
Hiermee neemt hij veel te veel hooi op zijn vork, en zou zouden iemand anders willen aanwerven voor het deel 'organisatie'.
Wat me blijkbaar wel goed zou afgaan.
Wie weet... met het Italiaans geduld kom ik het wel nog te weten...

Internet: een Paradijselijk gevoel

Hehe, eindelijk terug internet op mijn computer.
Nooit gedacht dat ik me zo gespannen zou voelen zonder.

Eergisteren had ik weldegelijk internet nodig om mijn Curriculum te kunnen doorsturen en daarna te kunnen uitprinten. 3 uur heb ik geprobeerd om een simpele handeling als doorsturen te kunnen uitvoeren.
Mijn computer gepakt, naar Nanda haar huis om het daar te proberen, maar ze was niet thuis.
In het hostel geprobeerd, lukte daar niet.
Naar de bar/biblioteca, lukte daar ook niet.
Met mijn laptop naar een internetshop gegaan, alles ginder op een stick kunnen zetten en zo kunnen uitprinten.

Nu, niet alleen internet is het probleem, ook mijn computer. Hij werkt verschrikkelijk traag, en de laatste dagen valt het scherm geregeld weg. Cristo gaat proberen om mn computer terug vlugger te laten werken, maar als er weldegelijk iets mis is met het scherm, dat moet ik beginnen met een kruisteken te maken, volgens hem. Want een scherm herstellen, kost meer dan de laptop zelf.

Gisteren met Marzio naar de COOP gegaan om inkopen. Dit is een grote grote winkel waar ze weldegelijk alles hebben, aan een goede prijs. Het ligt wel in Scandicci, een stadje naast Firenze. Maar met de auto geen probleem.
Inkopen gedaan voor €80, we zouden normaal wel moeten toekomen voor een week of meer. Hihihi. En mamma, de helft van de inkopen bestond uit groenten :-)
Voorlopig kan ik de auto dus niet in het centrum zetten, dus moesten we ongeveer 1,5km te voet met alle zakken richting huiswaarts. Geloot wie er de zak p'tatten moest dragen (ik had het aan mn been...) en vertrokken. De hoek om, en wat vinden we daar? Een lege winkelkar van een zwerver die hem heeft achtergelaten... Che Fortuna!!!

Oma en meme hebben me gisteren, vrijdag, gebeld. Plezant om ook es hun stem te horen!

Gisteren ben ik gaan helpen in het Hostel met opkuisen. Ze kwamen handen te kort, en nu ik voorlopig toch niet te doen heb, kon ik even goed helpen. Ook al ging het daarom niet veel vlugger op vooruit. Lorre en ik deden niet anders dan praten en dom doen. Ah, dit heb ik nog niet echt kunnen vertellen: We hebben vorige week ergens, beslist om verder te gaan als vrienden. Want het is voorlopig te ingewikkeld voor ons beiden. We komen nu beter overeen dan ooit tevoren. Ik help hem, hij helpt mij. Ik voel me er beter bij zo.

Na de opkuis en COOP, kwamen we thuis rond 16:00 en vlug een broodje gegeten, want de honger was er wel. En daarna de siesta waar ik zeker en vast nood aan had. Nog een beetje Italiaans geleerd, zoals iedere dag. En dat was het zo voor de dag. Ik werd uitgenodigd om met Maurizio (Napolitaan), Geoffrey (Amerikaan) en nog een stuk of 4 meisjes en paar gasten om mee te gaan eten, en daarna uit te gaan. Maar ik was veel te moe, en het leek me verstandiger om mijn slaap in te halen.

Lorenzo heeft een ander huis gevonden. In Via Pisana, niet volledig in centrum, maar goede busverbinding, en doenbaar met de fiets. Een huis met 2 slaapkamers, keuken, badkamer èn tuin! Alles voor €600 tesamen. Dus te delen in 2.
Maar het huisje komt pas vrij in augustus...
Eén dezer dagen ga ik eens gaan kijken, of deze tuin weldegelijk een tuin is of gewoon een vierkante meter gras :-)
En... wie weet... plotseling komt de naam 'Wiebe' in me naar boven. Geen flaaauuw idee waarom. Hihihi

Vandaag staat op de planning: huisje kuisen, nog es kijken voor auto, house-warming bij Kemal thuis, strijken, en es voor de eerste keer gaan genieten van het zonnetje met een boek.
Ik ben bezig met een boek te lezen: "L'uomo che sussurrava ai Cavalli" = the hoursewisperer.
Het gaat maar traag vooruit, maar ik probeer, en begrijp, en leer zo ook.

Zonnige groetjes
't Italiaantje...

piccione - duif

Een druk bezette stad - 1 bepaalde duif - en Tamara

Je kunt het al bijna raden zeker?
Maandag heeft een duif op mij 'gepoept'. Gelukkig niet in het gezicht, maar op de mouw van mijn vest. Dit wil daarom niet zeggen dat het voor mij minder 'schifo' (vies) was.
Het walgen stond me nader dat het lachen, zoals voor Marzio het geval was.

Nu, volgens de Italianen brengt het poepen van een duif op je, geluk...
Dus het werd wachten geblazen op mijn 'fortuna'.

Gisteren, dinsdag, belde Marzio me op vanop zijn werk.
Hij vroeg of het goed was voor me dat 'Gesù Christo' (Luca) mee zou komen om te eten --> natùùrlijk!
Ik dus naar de markt en beenhouwer om de inkopen.
Een uurke later belt Marzio opnieuw, deze keer op de vragen of 'pescolino' (Francesco) ook mag meekomen. --> natuurlijk!
Opnieuw naar de beenhouwer dus.
Nog een half uurke later belt Marzio me wééral op... Met veel spanning neem ik de telefoon op, verwachtende dat er weer iemand zou uitgenodigd zijn. Gelukkig was het gewoon om te vragen of ie nog iets moest meebrengen.

Ik heb een 'mista' van brochettes, paprika, wortels en rijst met mozarella gemaakt. Onze jongens waren voldaan, hih. Gisterenavond hebben Lorenzo en ik dan 1,5 uur aan de telefoon 'gehangen' om over vanalles te praten. Voorlopig heeft de griep, maar praten ging blijkbaar wel nog.

Vandaag, woensdag, heb ik eindelijk mijn geluk van de duif gevonden, en de dag is nog maar half voorbij... Vroeg opgestaan. Naar centrum in een soort van bistro om te vragen of ze nog iemand kunnen gebruiken om er te werken EN positief antwoord gekregen! Nog geen JA, maar ik mag één dezer dagen mijn curriculum binnenbrengen en dan een afspraak maken om te praten met de manager en nog een 2de persoon, waarvan ik de precieze functie niet van ken. Ze kunnen allesinds iemand gebruiken, wat al iets goed is...

Daarna, voor mijn auto...
Voor degene die het nog niet weten...
Mijn bewijs van de keuring staat op een ander nummerplaat dan ik heb.
Ik kan hier dus geen toelating krijgen om mijn auto te parkeren, want het is het verkeerde nummer. En ook qua regeling en dergelijke natuurlijk.

Vandaag dus naar een kennis gegaan van Marzio. Hij werkt niet bij de keuring, maar op een plaats waar ze de dingen regelen rond papierwerk, rond verandering van nummerplaten en zulks... Hij heeft mn documenten gekopieerd, want het is natuurlijk niet zo evident om alles te kunnen begrijpen voor hem, als het in het Nederlands staat. Morgen belt hij me op, maar heeft er voorlopig alle vertrouwen in dat hij tot een oplossing komt. Die oplossing zal waarschijnlijk dus verandering van nummerplaat zijn. Dan moet ik hier naar de keuring en mijn auto staat in Italia ingeschreven.
Als ik niet verander van nummerplaat, moet ik terugkeren naar Belgie, terug naar de keuring, en weer terug naar Italia. En dat zou NU moeten zijn. Zoals je je het waarschijnlijk kunt inbeelden heb ik daar niet echt zin in, wanneer ik wéét dat ik zowiezo mijn nummerplaat binnen de 6 maanden moet veranderen. Ik kan het dat evengoed nu doen, niet?

Nu juist frietjes met kip en salade gegeten...Ook hier is dat dus te verkrijgen :-)

Morgen kan ik mee met een kennis naar een 'vakantiehuis' gaan kijken, of het eventueel iets voor Paps en Annemie zou zijn. Anders zoek ik nog even verder, want volgens mij is het toch beter een beetje verder in de 'campagna'.

Ik ben blij om te horen dat oma haar zo goed kan bezighouden,
ik vraag me af of Stefaans huis al is verhuurd,
hoe het is met Saartje en haar gevoelens
hoe het gaat met Julie op haar werk,
het het gaat met meme en pepe
en ik mis het om naar de spinning te gaan

Het is allesinds altijd leuk om een berichtje of een mailtje te ontvangen van het Belgenland.
Ik lees het telkens met veel genot!

Dikke zoen
Bacio!

vakantiegevoel --> het echte leven

Allora,

Zoals je al van de titel kunt afleiden, begint het vakantiegevoel weg te ebben.
Ik begin me echt thuis te voelen in mn huisje, en deze manier van leven.
Het zelfstandig leven is soms zwaar, maar aan de andere kant geeft het me ook voldoening.
Mijn eigen huisje op orde houden koken en alle dingen errond.

Voor degene die me eens iets willen opsturen,
vooral mamma dan: bril + diploma !!!

Tamara Debaene
Via Romana 20
50100 FIRENZE
Italia

De taal begint iedere dag beter en beter te vlotten.
Het begint zelf moeilijk te worden om sommige woorden in het Nederlands te vinden.

Lorre kwam vandaag normaal eten, maar ie is vandaag te ziek. Hij heeft een griepje, de trunte :-)

Gisteren was er een house-warming van 2 meisjes met een gezellig groepje.
Allen samen waren we een 'mondiale' groep.
Brazil, Indonesia, Armania, Mexico, Napoli (wat een appart land is voor de Italianen :-D), California, Benin, Etiopia, Belgie. In totaal met een stuk of 12. Allen met verschillende gewoontes, verschillende gedachten :-)

Nu, om 18:00 juist een uurke gedaan met het middagmaal.
Volledig op z'n Italiaans 'a la relax'.
Natuurlijk ook veel besproken over werk en papieren en dergelijke.

Vanavond weer een 'afspraak' met een 'eventuele' werkgever.

Vele groetjes
Ik denk aan jullie...