sfortuna kan niet op...

Gisteren naar een bar geweest om te vragen of ze geen werk hebben voor me. Over 2 maanden openen ze een een soort van bistro, en ze zouden mij graag erbij hebben. Want ze zoeken nog iemand die meerdere talen spreekt. Maar 2 maanden is wel nog een beetje lang. Ik houd mijn opties open...

Bij het naar buiten gaan, heb ik me vergist van trede en heb ik mijn voet omgeslaan. Een grote trede, dus een grote val. Ik voelde èn hoorde het 'spokken' in mijn enkel. De eerste 5 minuten reikte de pijn tot boven mijn knie. Zonder mank te lopen, kan ik niet gaan. Mijn enkel zit gezwollen en ik kan flexie noch extensie uitvoeren (om het met grote woorden uit te drukken). Mijn voet proneren en supponeren lukt evenmin, maar de stand met de minste pijn, is toch een klein beetje geproneerd. Het best voel ik me als mijn voet gefixeerd is. Stevig op de grond òf in rekverband. Gisteren een Dafalghan genomen, en ook al zalf gesmeerd (Fastum 2,5% gel met Ketoprofene). Als het morgen niet verbeterd is, ga ik naar dokter. Want vandaag doet mijn voet nòg meer zeer dan gisteren. Volgens mij is dat niet echt een goed teken!?

Hier in Italia, heerst er een grote mentaliteit van diensten. Daarmee wil ik zeggen, als iemand je een bepaalde dienst bewezen heeft, dat zul je een dienst moeten terugdoen. Alle contacten die een Italiaan heeft, gebruikt hij ook. En dat merk je heel sterk. Dagelijks krijg ik te horen: Ik heb een vriend die dit of dat zou kunnen doen. Zo krijg ik gratis ijsjes, gratis koffie, hoef ik niet te wachten de rij, allemaal afhankelijk met wie ik mee ben. Hih. Zo ga ik zaterdag mee met een groepje naar een soort van nightclub, maar die 's avonds dient als resaurant met randevenementen. In die club staat er één grote viptafel. Raad eens wie er daar gaat aanzitten ;-), En onbetaalde film is ook al geen probleem.

Nu, overal waar ik ga, om werk te vragen, zeggen ze me hetzelfde, ik moet eens terugkeren rond Pasen. Want voorlopig zijn er geen toeristen genoeg, en werken ze enkel met al bestaand vast personeel. Volgens mij zit Firenze hier al stampvol van de toeristen, maar blijkbaar is dat nog niets in vergelijking wat in de zomer moet komen. Overal zie je groepjes Chinezen of Zuid-Amerikanen. Elke groep met hun eigen gids. Ook gisteren las ik in de krant dat de Universiteiten hier door 1/3 worden bezet door buitenlanders. De projecten die ze volgen (zoals Erasmus) kunnen ze in het Engels volgen. Dus barweinig van die buitenlanders spreken Italiaans. Ik heb één dag flyers uitgedeeld met een Deens meisje die hier al van september zit, en ze spreekt maar 3 woorden Italiaans: buongiorno, mangiare, grazie en waarschijnlijk het woord vino ook wel, hih

Bon, ik ga een douchke pakken en mijn voet verzorgen

Dikke zoen

Madonna!!!

Famiglia mia...

Hier ben ik dan nog eens. Weer heel eventjes met internetverbinding in m'n huisje.
Vandaag op zoek gegaan om internetverbinding te nemen. Nu eerst nog eens kijken wat mij het beste zou uitkomen. Er zijn vele stunts aan de gang, maar ook veel addertjes onder het gras. Sommige zijn onder andere ook met abonnement van 2 jaar, dus ik moet goed uitkijken wat mij het beste uitkomt.

Gisteren Ossobuco klaargemaakt. Ik heb nu al ettelijke keren mogen eten daar, nu was het toch wel eens mijn beurt om van me te laten horen :-). Om 23:30 gedaan met eten, daarna nog koffietje en dan nog een 'dolce' gaan eten. Taartje zoals wij dat noemen.

Ik heb mijn auto mogen parkeren in de ondergrondse parking van Warner Village. Dat is een cinemacomplex, goed te vergelijken met Kinepolis.
Ik ging hem normaal brengen naar 'la campagna', het huis van Lorenzo, en dan terugkeren met Lorenzo, met de motorino. Maar Christo is gevallen met die motorino en rijdt dus niet meer. Nu, Maurizio ging dan met zijn auto meerijden en zo kon ik terugkeren naar Firenze. Want Fiesole, waar Lorenzo woon is toch wel een 8tal km.
We hadden afgsproken aan de Warner Village, en toen bedacht Maurizio ineens dat ik de auto ook daar kon laten staan. De ondergrondse parking wordt er bewaakt met camera's, maar ook met bewakers. De 2 bewakers weten ervan, dus veilig staat hij daar wel! Normaal mag ik de auto daar laten staan tot augustus, maar ik ben bang dat de politie daar gaat controlleren. En als ze opmerken dat mijn nummerplaat niet klopt, is dat volgens hen een gestolen auto en zit ik in serieuze problemen. Nu, eerst checken of de politie dààr wel komt controlleren, want ik denk dat ze eigenlijk geen bevoegdheid hebben op 'prive-terrein' zoals parking cinema, niet?

Pfff, de auto speelt in mijn gedachten 24/24...

Deze week gaan kijken naar het ander huisje met tuin, waar ik eventueel in augustus kan intrekken... spannend!

Mijn curriculum ingediend in interimbureau, en nu wachten op aanbiedingen van hen.
Vandaag nògmaals gaan kijken naar het restaurant of Simon er deze keer is. Het is met hem dat ik het sollicitatiegesprek zou moeten hebben.

Kan iemand me antwoorden op het tafelprobleem en badkamerprobleem, wat ik tijdje geleden gevraagd heb?

Vele groetjes, hopelijk hoor ik jullie vlug...
Tama

Eindelijk nog eens internet! Mi trovo bene

5 dagen zonder internet, en ik ben aan het sterven vanbinnen. Gewoon de gedachte dat ik niets kan laten weten, en dat ik de lieve mailtjes niet kan lezen.

Tussen zaterdag en vandaag is er eigenlijk niet veel meer gebeurd.

Ik ben zondag met Maurizio en Geoffrey naar een paradijselijke plaats geweest. Zo'n 20 min van Firenze met de auto. Ik kan me voorlopig de naam niet meer herinneren. Dicht bij Cavallina ofzo. Het is een plaats in de bergen, met middenin een immens groot meer met strand. Echt prachtig! Ik ga proberen om daar een vakantiehuisje voor paps te vinden.

ondertussen ook een interimbureau gevonden, die me de hoop gegeven hebben om met kinderen te werken. Nu moet ik enkel nog mijn Curriculum indienen, wat ik morgen ga doen.

Vandaag een relaxdag genomen. Ganse ochtend naar tv gekeken en vanmiddag mee met een vriend naar de cinema, waar hij werkt. Niet om te kijken naar een film, maar gewoon een rondleiding.

Eten gebeurd hier heel uitgebreidt. Niet alleen de tijd die ik verlies met koken, maar ook het eten zelf, praten, koffie. De uren verstrijken.

Ondertussen al twee dagen na elkaar naar restaurant geweest waar ik mijn curriculum heb ingediend, maar Simone, degene waarmee ik het sollicitatiegesprek moet hebben, is telkens weg om dringende zaken, en keert blijkbaar nooit terug.
Morgen dus nog eens proberen...

Vandaag is het 3 weken dat ik hier ben. En ik voel me al volledig thuis, maar ik mis mijn familie wel. Waarschijnlijk ook omdat ik wéét dat het nog even duurt voor ik jullie terug zie...

Pasen is hier in Italia een zeer belangrijke gebeurtenis. En iedereen is nu al aan het plannen wat ze gaan doen. Meestal is dit familiegebonden. Misschien neem ik in die tijd wel een paar dagen om naar Salerno, dichtbij Napoli te gaan. Kim, een klasgenoot van me, zit er sinds vandaag op Erasmus, en ik heb hem beloofd om een bezoekje te brengen. En ik kan meegaan met de Napolitaan die naar zijn familie gaat, dus is de reis niet eenzaam. Lijkt me beter om met iemand mee te gaan naar het zuiden. Ongelooflijk wat voor verhalen ik al heb gehoord over het zuiden. Vooral Napoli dan. Is een heel ander land waarover ze spreken, een gevaarlijk land!

Eén dezer dagen breng ik mijn auto dus naar 'la Campagna', het huis van Lorenzo, waar mijn auto veiliger staat. Ik ga kijken voor internet, nog een paar interimbureaus zoeken, en zo vlug mogelijk een werk zoeken. Dit is zo mijn planning voor de komende dagen.

Superdikke zoen voor iedereen!
Hopelijk ben ik gauw terug.