5 dagen zonder internet, en ik ben aan het sterven vanbinnen. Gewoon de gedachte dat ik niets kan laten weten, en dat ik de lieve mailtjes niet kan lezen.
Tussen zaterdag en vandaag is er eigenlijk niet veel meer gebeurd.
Ik ben zondag met Maurizio en Geoffrey naar een paradijselijke plaats geweest. Zo'n 20 min van Firenze met de auto. Ik kan me voorlopig de naam niet meer herinneren. Dicht bij Cavallina ofzo. Het is een plaats in de bergen, met middenin een immens groot meer met strand. Echt prachtig! Ik ga proberen om daar een vakantiehuisje voor paps te vinden.
ondertussen ook een interimbureau gevonden, die me de hoop gegeven hebben om met kinderen te werken. Nu moet ik enkel nog mijn Curriculum indienen, wat ik morgen ga doen.
Vandaag een relaxdag genomen. Ganse ochtend naar tv gekeken en vanmiddag mee met een vriend naar de cinema, waar hij werkt. Niet om te kijken naar een film, maar gewoon een rondleiding.
Eten gebeurd hier heel uitgebreidt. Niet alleen de tijd die ik verlies met koken, maar ook het eten zelf, praten, koffie. De uren verstrijken.
Ondertussen al twee dagen na elkaar naar restaurant geweest waar ik mijn curriculum heb ingediend, maar Simone, degene waarmee ik het sollicitatiegesprek moet hebben, is telkens weg om dringende zaken, en keert blijkbaar nooit terug.
Morgen dus nog eens proberen...
Vandaag is het 3 weken dat ik hier ben. En ik voel me al volledig thuis, maar ik mis mijn familie wel. Waarschijnlijk ook omdat ik wéét dat het nog even duurt voor ik jullie terug zie...
Pasen is hier in Italia een zeer belangrijke gebeurtenis. En iedereen is nu al aan het plannen wat ze gaan doen. Meestal is dit familiegebonden. Misschien neem ik in die tijd wel een paar dagen om naar Salerno, dichtbij Napoli te gaan. Kim, een klasgenoot van me, zit er sinds vandaag op Erasmus, en ik heb hem beloofd om een bezoekje te brengen. En ik kan meegaan met de Napolitaan die naar zijn familie gaat, dus is de reis niet eenzaam. Lijkt me beter om met iemand mee te gaan naar het zuiden. Ongelooflijk wat voor verhalen ik al heb gehoord over het zuiden. Vooral Napoli dan. Is een heel ander land waarover ze spreken, een gevaarlijk land!
Eén dezer dagen breng ik mijn auto dus naar 'la Campagna', het huis van Lorenzo, waar mijn auto veiliger staat. Ik ga kijken voor internet, nog een paar interimbureaus zoeken, en zo vlug mogelijk een werk zoeken. Dit is zo mijn planning voor de komende dagen.
Superdikke zoen voor iedereen!
Hopelijk ben ik gauw terug.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten