Zaterdag vertrek ik voor 3 dagen naar Milano. Ik kan mee met Paola, Maurizio en Donatello. De stad even onveilig gaan maken, hih.
Maandagvoormiddag keer ik dan terug. Alles met de auto, en ginder kan ik blijven slapen bij vrienden van vrienden. Super dus!
Tot gauw!!!!
donderdag 13 maart 2008
dinsdag 11 maart 2008
Een belangrijk punt in la preparazione van de maaltijd: de kruiden!
Kip met aardappelen. Aardappelen worden hier gezien als groente.
Het mannelijk deel van het Braziliaans koppel. Na meer dan een jaar, rijdt hij eindelijk nog eens in 'bici', in fiets.
Mimosa, dit wordt gegeven op 'il giorno delle donne', de dag van de vrouwen, op 8 maart
Tamarina had ergens iets laten vallen (ik herinner me niet meer wat het juist was), en Marzio raapte dit op, terwijl ik vlug een zak nam om het in te steken. De zak was blijkbaar wel niet echt volledig meer...
Boodschappen van deze week
Colazione: ontbijt, iedere dag een doosje
Het deel van 'kuisspullen'
'Il gigante' die mee moest op de fiets
Il menù van deze week
links: de fles Chianti
Mangiare
Gisteren naar de Esselunga geweest met mijn fietsken. Dit is een supermarkt die veel kortingen geeft, en zeker als je de kaart hebt. Zo kun je een fles Chianti kopen voor €3, die je in de Coop koopt van €7... Goede deal dus, niet? De afstand is te vergelijken van thuis in Zedelgem, naar de Aldi. Maar dan door een verkeer, più pazzesco, krankzinniger.
Voor het vertrek naar de Esselunga, eerst een menu van de week opgesteld.
dit is telkens de lunch. 's Avonds eet ik dan vlees.
Maandag: spaghetti in de oven met erwten en wortels
Dinsdag: Bruschetta met tomaat en mozzarella
Woensdag: pompoensoep
Donderdag: risotto met kipfilet
Vrijdag: kabeljauw
Ik dus naar de Esselunga met mijn boodschappenlijstje. Op mijn gemakske gewinkeld en alles in mijn rugzak geladen, én in een sporttas, én dan nog een grote pak wasmiddel in de hand. Rugzak, zoals het hoort, op mijn rug. Sporttas achterop mijn fietsrek en Wasmiddel tussen mijn benen, en met open benen het wilde verkeer in.
Ik heb een grote kartonnen doos gekregen van Maurizio. Die zit vol met kleine pakjes cornflakes die hij heeft meegenomen van zijn werk. Tesamen met de melk die Marzio meeneemt van het Hostel, heb ik zo mijn gratis ontbijt.
's Middags eet is dus vanuit het menu dat ik heb opgesteld, en 's avonds vlees.
Een maaltijd ziet er hier als volgt uit:
Eerst komt il primo. Uiteindelijk is dit de pasta, met één of andere saus.
Daarna komt il secondo, dat bestaat uit het vlees, tesamen met groeten. Tenzij voor het vlees, wordt een mes zelden gebruikt. Je moet weten, vlees word dikwijls al verwerkt in de aubergine en dergelijke en is meestal al in kleinere stukken gedaan. Messen worden dus niet echt veel gebruikt. Om toch wat gemakkelijk te kunnen eten dan met vork alleen, gebruiken we een stuk brood in de plaats om alles te kunnen 'grijpen' met het vork. Daarna ook om het bord te kunnen uitlepelen, kuisen.
Daarna volgt il dolce, dit kan cioccolade, koekje, fruit zijn... Sinaasappel wordt hier heel veel gegeten, vooral door mij dan, hihihi.
En dàn... il caffè vanzelfsprekend.
Je kunt je wel voorstellen, eens dit allemaal voorbij is, met de nodige babbel ertussen, is er toch wel al een serieze tijd verstreken. Zeker omdat il secondo dikwijls nog niet klaar is. Nà il primo beginnen we pas met het vlees te bakken en dergelijke. Voorbereidingen zijn getroffen. Maar het is vooral belangrijk dat iédereen kan eten, zonder in de keuken te hoeven staan. Tijdens il primo kookt dus niemand, iedereen zit rustig aan tafel, eens gedaan begint 'de kok van dienst' aan il secondo.
Buon appetito!!!
Voor het vertrek naar de Esselunga, eerst een menu van de week opgesteld.
dit is telkens de lunch. 's Avonds eet ik dan vlees.
Maandag: spaghetti in de oven met erwten en wortels
Dinsdag: Bruschetta met tomaat en mozzarella
Woensdag: pompoensoep
Donderdag: risotto met kipfilet
Vrijdag: kabeljauw
Ik dus naar de Esselunga met mijn boodschappenlijstje. Op mijn gemakske gewinkeld en alles in mijn rugzak geladen, én in een sporttas, én dan nog een grote pak wasmiddel in de hand. Rugzak, zoals het hoort, op mijn rug. Sporttas achterop mijn fietsrek en Wasmiddel tussen mijn benen, en met open benen het wilde verkeer in.
Ik heb een grote kartonnen doos gekregen van Maurizio. Die zit vol met kleine pakjes cornflakes die hij heeft meegenomen van zijn werk. Tesamen met de melk die Marzio meeneemt van het Hostel, heb ik zo mijn gratis ontbijt.
's Middags eet is dus vanuit het menu dat ik heb opgesteld, en 's avonds vlees.
Een maaltijd ziet er hier als volgt uit:
Eerst komt il primo. Uiteindelijk is dit de pasta, met één of andere saus.
Daarna komt il secondo, dat bestaat uit het vlees, tesamen met groeten. Tenzij voor het vlees, wordt een mes zelden gebruikt. Je moet weten, vlees word dikwijls al verwerkt in de aubergine en dergelijke en is meestal al in kleinere stukken gedaan. Messen worden dus niet echt veel gebruikt. Om toch wat gemakkelijk te kunnen eten dan met vork alleen, gebruiken we een stuk brood in de plaats om alles te kunnen 'grijpen' met het vork. Daarna ook om het bord te kunnen uitlepelen, kuisen.
Daarna volgt il dolce, dit kan cioccolade, koekje, fruit zijn... Sinaasappel wordt hier heel veel gegeten, vooral door mij dan, hihihi.
En dàn... il caffè vanzelfsprekend.
Je kunt je wel voorstellen, eens dit allemaal voorbij is, met de nodige babbel ertussen, is er toch wel al een serieze tijd verstreken. Zeker omdat il secondo dikwijls nog niet klaar is. Nà il primo beginnen we pas met het vlees te bakken en dergelijke. Voorbereidingen zijn getroffen. Maar het is vooral belangrijk dat iédereen kan eten, zonder in de keuken te hoeven staan. Tijdens il primo kookt dus niemand, iedereen zit rustig aan tafel, eens gedaan begint 'de kok van dienst' aan il secondo.
Buon appetito!!!
De Zoo van Firenze
Eerst en vooral véél beterschap voor Pepe en veel sterkte voor de rest van de familie!
Gisteren een etentje gehad met Italianen. Daar was ene bij die werkt in, laat ons zeggen, een tehuis voor gehandicapten. Ik vertelde haar dat ik op zoek ben naar werk, en ze stelde me voor om mee met haar te gaan kijken hoe het daar in elkaar zit.
Vandaag, dinsdag, ben ik met haar mee geweest. Het tehuis is helemaal niet ver van mijn huisje, en bevindt zich een beetje in de bergen. Een kasteeltje met prachtig uitzicht. Even gepraat met de directrice, en daarna kennis gemaakt met de ‘gasten’.
Omdat ik geen diploma heb van verzorgster, moet ik eerst nu cursussen volgen. Deze starten in april. Maar in die tijd kan de directrice me wel opbellen om te komen helpen als er iemand is ziek gevallen. Over de cursussen zelf moet ik me nog meer informeren. Hier noemt het uiteindelijke diploma: OSS en er zijn 3 niveaus. Ik weet nu niet of dit een soort van verpleging is of niet. Want het eerste niveau kan de hoofd zijn, een tweede mag ook medicatie uitdelen en een derde uiteindelijk niet. Is dat zo voor verpleegkunde A1, A2 en A3??? Ik informeer me verder één dezer dagen.
Uiteindelijk zou ik zo’n 5 uren per dag kunnen werken, met natuurlijk een rustdag, en betaalde vakantiedagen. Op het einde van de maand verdien ik zo’n €800 - €900. Ik zou iedere keer ’s morgens mogen werken. Dus is het perfect combineerbaar met een tweede part-time ’s namiddags…
Laten we hopen...
Beetje uitleg over de 'gasten'
Het kasteeltje is opgedeeld in verschillende leefruimtes. Al naargelang de graad van handicap. Zo zijn er zalen waar ze niet kunnen lopen en uiteindelijk alleen maar in bed of in hun karretje zitten. In het algemeen is er geen enkele die kan praten. De meeste begrijpen je wel als je ze iets zegt, en dan verschijnt er een glimlach op het gezicht. Dan heb je op de bovenste verdiep, de mensen die nog kunnen lopen. Als je binnenkomt, is het alsof je de Zoo binnenstapt. Er is een divan waar zo'n drie mensen zaten, ene met een laken over het hoofd getrokken, een andere die contstant aan zijn broek pulkt, en een ander meisje die je contact aankijkt. Dan is er ene die constant zijn hoofd teken de muur bokt. Dan is er ene die constant rechtstaat en te pas en te onpas gaat liggen op de grond. Zo is er ene die de stem van Daffy Duck nadoet, de héééle tijd. Ene die zijn schoenen opeet, een die constant komt knuffelen, ene die constant brult, en noem maar op. Eén dierentuin dus. Zowel het geluid als de beweging.
Gisteren een etentje gehad met Italianen. Daar was ene bij die werkt in, laat ons zeggen, een tehuis voor gehandicapten. Ik vertelde haar dat ik op zoek ben naar werk, en ze stelde me voor om mee met haar te gaan kijken hoe het daar in elkaar zit.
Vandaag, dinsdag, ben ik met haar mee geweest. Het tehuis is helemaal niet ver van mijn huisje, en bevindt zich een beetje in de bergen. Een kasteeltje met prachtig uitzicht. Even gepraat met de directrice, en daarna kennis gemaakt met de ‘gasten’.
Omdat ik geen diploma heb van verzorgster, moet ik eerst nu cursussen volgen. Deze starten in april. Maar in die tijd kan de directrice me wel opbellen om te komen helpen als er iemand is ziek gevallen. Over de cursussen zelf moet ik me nog meer informeren. Hier noemt het uiteindelijke diploma: OSS en er zijn 3 niveaus. Ik weet nu niet of dit een soort van verpleging is of niet. Want het eerste niveau kan de hoofd zijn, een tweede mag ook medicatie uitdelen en een derde uiteindelijk niet. Is dat zo voor verpleegkunde A1, A2 en A3??? Ik informeer me verder één dezer dagen.
Uiteindelijk zou ik zo’n 5 uren per dag kunnen werken, met natuurlijk een rustdag, en betaalde vakantiedagen. Op het einde van de maand verdien ik zo’n €800 - €900. Ik zou iedere keer ’s morgens mogen werken. Dus is het perfect combineerbaar met een tweede part-time ’s namiddags…
Laten we hopen...
Beetje uitleg over de 'gasten'
Het kasteeltje is opgedeeld in verschillende leefruimtes. Al naargelang de graad van handicap. Zo zijn er zalen waar ze niet kunnen lopen en uiteindelijk alleen maar in bed of in hun karretje zitten. In het algemeen is er geen enkele die kan praten. De meeste begrijpen je wel als je ze iets zegt, en dan verschijnt er een glimlach op het gezicht. Dan heb je op de bovenste verdiep, de mensen die nog kunnen lopen. Als je binnenkomt, is het alsof je de Zoo binnenstapt. Er is een divan waar zo'n drie mensen zaten, ene met een laken over het hoofd getrokken, een andere die contstant aan zijn broek pulkt, en een ander meisje die je contact aankijkt. Dan is er ene die constant zijn hoofd teken de muur bokt. Dan is er ene die constant rechtstaat en te pas en te onpas gaat liggen op de grond. Zo is er ene die de stem van Daffy Duck nadoet, de héééle tijd. Ene die zijn schoenen opeet, een die constant komt knuffelen, ene die constant brult, en noem maar op. Eén dierentuin dus. Zowel het geluid als de beweging.
Abonneren op:
Posts (Atom)
