De Zoo van Firenze

Eerst en vooral véél beterschap voor Pepe en veel sterkte voor de rest van de familie!

Gisteren een etentje gehad met Italianen. Daar was ene bij die werkt in, laat ons zeggen, een tehuis voor gehandicapten. Ik vertelde haar dat ik op zoek ben naar werk, en ze stelde me voor om mee met haar te gaan kijken hoe het daar in elkaar zit.
Vandaag, dinsdag, ben ik met haar mee geweest. Het tehuis is helemaal niet ver van mijn huisje, en bevindt zich een beetje in de bergen. Een kasteeltje met prachtig uitzicht. Even gepraat met de directrice, en daarna kennis gemaakt met de ‘gasten’.

Omdat ik geen diploma heb van verzorgster, moet ik eerst nu cursussen volgen. Deze starten in april. Maar in die tijd kan de directrice me wel opbellen om te komen helpen als er iemand is ziek gevallen. Over de cursussen zelf moet ik me nog meer informeren. Hier noemt het uiteindelijke diploma: OSS en er zijn 3 niveaus. Ik weet nu niet of dit een soort van verpleging is of niet. Want het eerste niveau kan de hoofd zijn, een tweede mag ook medicatie uitdelen en een derde uiteindelijk niet. Is dat zo voor verpleegkunde A1, A2 en A3??? Ik informeer me verder één dezer dagen.

Uiteindelijk zou ik zo’n 5 uren per dag kunnen werken, met natuurlijk een rustdag, en betaalde vakantiedagen. Op het einde van de maand verdien ik zo’n €800 - €900. Ik zou iedere keer ’s morgens mogen werken. Dus is het perfect combineerbaar met een tweede part-time ’s namiddags…

Laten we hopen...

Beetje uitleg over de 'gasten'
Het kasteeltje is opgedeeld in verschillende leefruimtes. Al naargelang de graad van handicap. Zo zijn er zalen waar ze niet kunnen lopen en uiteindelijk alleen maar in bed of in hun karretje zitten. In het algemeen is er geen enkele die kan praten. De meeste begrijpen je wel als je ze iets zegt, en dan verschijnt er een glimlach op het gezicht. Dan heb je op de bovenste verdiep, de mensen die nog kunnen lopen. Als je binnenkomt, is het alsof je de Zoo binnenstapt. Er is een divan waar zo'n drie mensen zaten, ene met een laken over het hoofd getrokken, een andere die contstant aan zijn broek pulkt, en een ander meisje die je contact aankijkt. Dan is er ene die constant zijn hoofd teken de muur bokt. Dan is er ene die constant rechtstaat en te pas en te onpas gaat liggen op de grond. Zo is er ene die de stem van Daffy Duck nadoet, de héééle tijd. Ene die zijn schoenen opeet, een die constant komt knuffelen, ene die constant brult, en noem maar op. Eén dierentuin dus. Zowel het geluid als de beweging.